aşk ki, zerafetmiş

I.
kuşkular aşınıp, ayrılığın
kalın duvarı aşıldı..
hep vurgun hissi veren kalbe
parçalanıp yayıldı cam
ardından, aşka çıkıldı..

kendine duvar dibi arayan ışık
oradaki karanlıktan da çekildi
ulaştığı her yere yayılan rüzgâr
derlenip-toplanıp çekti kendini..
bir tek ondan.. onun, sakin duruşundan
çekilemedi. çünkü, ten ordan bilinir ve
o bilinmeden çözülür rüzgâr bile..

ben senin sakininim dedim,
ellerinin kırgın hevesiyim
bedenimden soyunup, sokuldum
en dibine çalının ki
kendimi, kanamaktan üzgün sanıp
terk ettim kanımı. oracıkta..

terk edildim, kendi tarafımdan bile
terk edildim, elbiselerimden bile
bile bile, bilinen bir namlu gibi
ben, terk edilişlerimi alnımda bildim

özlem kendini direten bir şeyken daha..

aşk, bir zarafettir
anladım bunu, senin
ellerinde aşk, yeniden başlamaktır
her yaşın kendi olgunluğu
her isteğinse evvel arzu sayıldığıdır ömrümde

demek burasını da göreceğim varmış demek
hayatın doğal ırmaklarını tanımlamakmış
zarı gelen oyun, zarı atılan hayatınmış

anlattın. anladım. senin de inceliğine yaslanan
gerçeğinin koynunda bir hayâl varmış..
demek bunu da anlayacağım varmış...

söz alıp başkalarının meclisinde
bir merdiven çıkar gibi
her sözü inceliğine kadar yontar gibi yani
mutsuzluğa da alışmak gibiymiş sesin
ya da senin ellerinde aşk
dünyasında yalnız seni yaşatmakmış..

aşk, senin tövbe etmenmiş
öğrendim..

eledim gün gün, eledim iyice ki
çınar da kurbandır buluta
ben de yine onun yağmasına
öğrendim kurban olduğuma...

bulutuna da..

mürekkep göründü sızdıran kağıttan
saydam duvarların ötesinden bakıldı biraz
pencereleriyle örtülü camlar fark edildi
çivili tahtalarla yapılı kapı da sürüldü göze
demek, hayat bunlarlaydı ötelenen.. dendi,
yazgı da sızdırırmış kendini, ötekinin hayatına..

öğrenildi...

öğrendim ki soğuk, gecenin kapısıymış..
çıkmak gerekti; çıkmanın yolu yorganı
ilim erkânı sarındı, boşatıldı avlular
söylenceler okundu saatlerce
gecenin soğuk kapısı dinle-
ndi: çıkılacaktı.. alışkanlık
yapan her şeye inat,
her şeye inat bu-
lunacaktı...

bulundu..
her şeye inat, her
aşka da qusır bulundu..

zamanın mevlasına tutunan yalnızlık da
düşürecekti kendini asıldığı inattan
modern evlerin de vardır çardak ağzı
kayıplara karışan sesleri vardır şehirlerin
yol ağzı üşüyen kedileri, köpekleri de görülen..

ama ben. ben ama, yol ağzı üşüyenlerle görülen
aradığına sapan, yol yolak mabedinde kaybolan..

göründüm bir gün aynadan. bir gün ayda kendimle..
demek, görülecek halim buymuş dedim, vaktim yokmuş
yıllarca aynasız yürüyen. yürüdüğü inattan..

düşüren kendini...

ipek denmiştir, gözleri de ceylan, söylenmiştir.
sızgın olan beyhudeliğe sızardı, yıllara değil..
görüp görülecek, yaşanıp gelinecek bir düş için
aynasız kalınmıştır, elbiselerinde yakılacaklarla
öğretmiştir ayrılıklar vesselam, acılar onmuştur..

acılar, kendini düşürecek bir kara taş..

aşk da zarafetti onun ellerinde, yalnızlık da
kendini yıkacak bir kara taş arandı günlerce
sebil arandı, sual sorgu, ırmakta suret arandı
her yaşa olgunluk, olgunluğa da sebep arandı
bakın, kör topal ezberinde belki, kazım bakıldı
kâzımê xozat'i.. ondan da ses seda, elbise öğrenildi..

sabah, serdi kendini erken saatlerinin heyecanına
ağaçlara göründü güneş, kuşlara ses yakıştırıldı
henüz seyrek yolunda, arabalar tenha seslerle..
ne alt geçit arandı yayalara, ne üst geçit
hayat sanki bir gün eksik yürüyor haftadan..
hayata hiç dahilsiz bir pazar, yürüyor günlere..

günlerden, çizilmiyor detay, okunmuyor gidenden
açılsın diye bekliyorum, kahvesiz zihin hatıralarım..
budela bir aşkta kaybolmuş bir şeyler isteniyor
geceyi karşılayıp, gidilesi sazlık özleniyor, sonra
kumda kaybolmuş çeşmeler aranıyordu su..

demek suyu arayacağım da varmış

bulunmayan bir hafıza gibi unutulan sonra..
demek unutacaklarım da varmış
çilem'in elleri, leyli'nin gözleri.. sonra
suyun bile cilveleştiği teni aydili’nin..

kumdan kaybolmuş çeşmeler
aranıyordu'da su..

anlatılan ve anlaşılan bir şeyler var
kazandıklarımda:
dedim,
arayışına sadık kalan
kendimin fermanıyım ben
aydilin'in bile unutulduğunu
görecek günlerim varmış demek..

demek daim olan aşk değil
yalnızlık değil
boynumdaki fermanmış..

aranıyordu'da kaldı su...

akın yanardağ